«معلم بابا علی» نخستین معلمِ روستای ما درگذشت

معلم بابا علی بزرگ‌مردی بود که واژهٔ «معلم» در قریهٔ ما با نام او عجین شده است و هرگاه این عنوان به تنهایی به کار می‌رود، شخصیت او در اذهان همه تداعی می‌شود. فلسفه اش این است که معلم جزء نخستین کسانی بود که در مکتب دولتی درس خواند و نخستین فرد روستای ما بود که به مقام «معلمی» رسید.

ولی پس از انقلاب هفت ثور، به خاطر نیازمندی‌های آن زمان، معلم به فعالیت‌های اجتماعی رو آورد. در کنار تأمین معیشت خانواده، بیش‌ترِ وقت و انرژی اش برای رسیده‌گی به امور اجتماعی ــ‌ــ‌مانند حل و فصل دعواهای حقوقی و منازعات مردمی‌ــــ صرف می‌شد و تا چند سال اخیر به عنوان یک چهرۀ تأثیرگذار در همین عرصه فعالیت می‌کرد.

او تنها معلمِ دانش‌آموزانِ مکتب نبود، بل‌که معلم و رهنمای مردمش نیز بود. در شکیبایی، بردباری، خوش‌گفتاری، و خوش‌برخوردی، زبان‌زدِ همه بود. سه هفته پیش که از جاغوری برای درمانش به کابل آمده بود،‌ به دیدنش رفتم و بیش از دو ساعت با هم صحبت کردیم. با آن که بیمار بود و ۸۷ سال عمر داشت، ولی مانند همیشه بسیار شیرین و متین صحبت می‌کرد و خوب می‌شنید. با هم گفتیم، خندیدیم، خاطره‌های گذشته را شریک کردیم، و عکس‌ یادگاری گرفتیم. آن قدر حواسش خوب کار می‌کرد که هیچ باورم نمی‌شد که این آخرین دیدار من و معلم بزرگ باشد و او به این زودی ما را تنها می‌گذارد و به سفرِ بازگشت‌ناپذیرش می‌رود.

من این ضایعۀ جبران‌ناپذیر را به فرزندان گرامی اش، نواسه‌های ارج‌مندش، و همۀ بسته‌گان، دوستان، و آشنایان آن مرحوم تسلیت می‌گویم و برایش فردوس برین می‌خواهم.

یادش ماندگار باد.